"Legionowy powrót do Częstochowy Wojciecha Kopcińskiego" - recenzja spektaklu “Wspomnienie” Teatru Legion w częstochowskiej Filharmonii

   5 czerwca 2004 roku w Sali Kameralnej Filharmonii, swój nowy, słowno-muzyczny spektakl Teatru Legion, pt.: „Wspomnienie” zaprezentował Wojciech Kopciński, Częstochowianin, absolwent pierwszego dyplomu Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Częstochowie, od którego właśnie minęło 30 lat i Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST, w latach 80-tych reżyser, i dyrektor artystyczny Teatru im. A. Mickiewicza oraz w latach 90-tych dyrektor prywatnego Teatru Faust.
   To bardzo osobisty spektakl, będący połączeniem utworów różnych twórców, dziś bez wątpienia klasyków poszczególnych gatunków muzyki, takich jak: „Kim właściwie jest ta piękna pani” czy „Opadły mgły” Edwarda Stachury, „Tears in heaven” Erica Claptona i Willa Jenningsa, „Uber den Wolken” Reinharda Meya, ”Mercedes Benz” Janis Joplin, „Dni, których jeszcze nie znamy” Marka Grechuty, „Wish you were here” Rogera Watersa i Davida Gilmour’a, „Jaskółka uwięziona” J. Kępskiego i K. Szemiotha, czy „Dreamer” Ozzy Osborne’a.
   Na scenie pojawiło się dwoje wykonawców: Niemka Bettina Arnold, dojrzała, ciepła, liryczna („Tears in heaven”), ale jak trzeba to i drapieżna („Mercedes Benz”) nauczycielka gry na gitarze i wokalistka oraz Tomasz Kilarski, młody, bardzo zdolny, o niezwykle ekspresyjnym, wyrazistym („Gethsemane” Andrew Lloyda Webbera, pieśni Stachury), ale jak trzeba i intymnym głosie („Fields of gold”), student psychologii i wokalista, co umożliwiło widzom zupełnie świeże odczytanie i przeżycie doskonale znanych utworów, które zaliczając się do klasyki, potrafiły połączyć różną wiekowo grupę ludzi.
   Rolę łącznika utworów zestawionych klimatem tekstów, znakomicie pełniła eteryczna, delikatna ale niezwykle głęboka w swym wyrazie poezja Anny Łazuki-Witek, poruszająca odwieczny temat miłości, życia i śmierci, recytowana nastrojowym szeptem przez reżysera i współscenarzystę Wojciecha Kopcińskiego.
   To nie jest łatwy do jednoznacznego skwitowania spektakl, bowiem ponadczasowe, na nowo czytane teksty, nie pozwalają tylko „odhaczyć” kolejnej próby ich zestawienia i interpretacji. Ascetyczny, ale wyrazisty akompaniament tylko dwóch gitar klasycznych, wyłaniał nade wszystko ciężar gatunkowy tekstu jako nośnika nieprzemijających treści.
   Słowo bowiem jest najskuteczniejsze, bo rozwijając intelektualnie, zmusza do myślenia, uczy pokory, refleksji, porozumiewania się, ważenia wypowiadanych znaczeń.
   Wojciech Kopciński kończąc kierunek fizyki i tak wiedział, że Jego przeznaczeniem jest teatr, a szerzej sztuka. Z jej pomocą realizował swoje marzenia, niezależnie od sytuacji tak politycznej, jak i ekonomicznej.
   Od wielu lat mieszkając w Niemczech buduje pomost między Polską i Niemcami, dziś właściwie europejski (dlatego spektakl jest trójjęzyczny), konsekwentnie prowadząc wymianę kulturalną, promując wartości ponadczasowe, ponadnarodowe i ponad podziałami.
   „Wspomnienie” jest konsekwentną realizacją postawionych sobie celów i celnym akcentem wspólnych dla Europy i świata wartości. W epoce wszechmocnej i wszechobecnej hamburgeryzacji życia, warto go było zobaczyć, by sobie to uświadomić, bo życie bez refleksji jest jałowe.
   Spektakl nie miałby miejsca, gdyby nie życzliwość Pana Mariusza Stefanowskiego ze Stowarzyszenia Nasza Częstochowa, który wraz z Rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie, prof. Januszem Berdowskim oraz Prorektorem ds. Nauczania WSP, dr. Jerzym Mizgalskim współfinansował „Wspomnienie”. Słowa uznania należą się również Naczelnikowi Wydziału Kultury i Sztuki, Panu Ireneuszowi Kozerze, który nieodpłatnie udostępnił Salę Kameralną Filharmonii.
   Jako organizator, w imieniu Pana Wojciecha Kopcińskiego i własnym bardzo za tę wielkoduszność dziękuję.
   Wojciech Kopciński ur. 13.12.1950 w Częstochowie, po ukończeniu w 1974 roku studiów na kierunku Fizyka z chemią w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Częstochowie, w 1980 roku ukończył Wydział Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Począwszy od 1979 roku pracuje jako reżyser, kierownik i dyrektor artystyczny w teatrach: Częstochowy (Teatr im. A. Mickiewicza, Teatr Faust), Jeleniej Góry, Bielsku Białej, Słupsku, Sceny Salezjańskiej w Krakowie, gdzie reżyseruje co rok odnawianą pasję pt. “Dies irae”, wg scenariusza W. Jesionki. Jest pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym festiwalu “Pasja 2000”, zorganizowanym po raz pierwszy przez Zgromadzenie Salezjańskie w 2000 roku. Od 2002 roku realizuje swoje przedstawienia w międzynarodowej obsadzie w Strużynach. W latach 80-tych opuścił Polskę, emigrując do Niemiec, gdzie obecnie mieszka na stałe i gdzie prowadzi od 1995 roku wspólnie z burmistrzem Weismainu Peterem Riedelem i burmistrzem Altenkunstadtu Georgiem Vonbrunnem polsko-niemiecką wymianę kulturalną oraz od 1998 roku założony wspólnie z Mirą Kieniewicz-Kopcińską Teatr Tritonus. 7 marca 2004 roku utworzył razem z przyjaciółmi Teatr Legion. Jest autorem adaptacji teatralnych i scenariuszy filmowych, oraz książki pt. “List-Dziennik”, która w ukazała się w Polsce w 2000 roku. W bieżącym roku w Niemczech ukaże się jej przekład zatytułowany „Ein Brief ist mein Tagebuch”, a w Polsce jego druga książka „Góra znalezionej ciszy”. Pisze również wiele artykułów do polonijnej prasy.
   Wybór zrealizowanych przedstawień: S. Beckett "Ostatnia taśma Krappa", Kraków; Sofokles "Edyp królem", Częstochowa; F. Dostojewski "Zbrodnia i kara", Jelenia Góra; S. Beckett "Końcówka", Bielsko-Biała; K. "Życia nie szukaj" W. Kopciński, Słupsk; K. Wojtyła "Hiob", Kraków; A.L. Webber "Cats" Strużyny; W. Kopciński „Leiden“, Strużyny; B. Arnold, W. Kopciński "Erinnerungen", Burgkunstadt.

Recenzja opublikowana w częstochowskim kwartalniku kulturalnym “Aleje 3”
nr 47(VII-IX)/2004 s.13