Z żałobnej karty [ wspomnienie o Henryku Feilhauerze]

   Dnia 1. stycznia 1999 roku zmarł nagle, w wieku 56 lat wybitny polski grafik Henryk Feilhauer, od 10 lat zamieszkały w Bad Salzdetfurth, w Niemczech.
   Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, w latach 1960-65, będąc uczniem Jerzego Hoppena i Wojciecha Jakubowskiego. Po uzyskaniu dyplomu pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Człuchowie, a następnie od 1972 roku w Stoczni Gdyńskiej.
   Był twórcą projektu Pomnika Ofiar Grudnia '70 w Gdyni - pomnika, który nigdy nie powstał, a którego projekt udało się uratować.
   Od 1982 roku poświęcił się wyłącznie pracy artystycznej, a od roku 1988 zamieszkał w Niemczech.
   W swoim dorobku miał szereg wystaw indywidualnych: w Gdyni (1976, 1980, 1987, 1988), Sapporo (1983), Warszawie (1984), Jeleniej Górze i Bochni (1985), Białymstoku (1987), Hamburgu (1991), Bodenburgu i Gross Dungen (1993), Malborku, Legnicy, Ostrowie Wielkopolskim (1994), Warszawie, Łodzi, Toruniu (1995), Żyrardowie, Warszawie, Częstochowie (1996), Frederikshavn (1998).
   Był laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in.:

  • - II nagrody w konkursie na ekslibris dla Muzeum Zamkowego w Malborku (1964),
  • - I nagrody w konkursie "XXX lat sztuki polskiej po II Wojnie Światowej" (1975),
  • - II nagrody w konkursie "Habitat" w Łodzi (1976),
  • - medali honorowych na I Międzynarodowym Biennale Małej Formy Graficznej w Łodzi (1979) i na XI Międzynarodowym Biennale Współczesnego Ekslibrisu w Malborku (1986),
  • - II nagrody w międzynarodowym konkursie "Lucas Cranach" - starszy w ekslibrisie" w Kronach (1983),
  • - IV nagrody w konkursie na ekslibris poświęcony pamięci G. D'Annunzio - Pescara (1988),
  • - I nagrody w międzynarodowym konkursie na ekslibris dla biblioteki Fundacji Durerowskiej w Norymberdze (1988),
  • - III nagrody w konkursie poświęconym A. Durerowi w Gyula (1992),
  • - I nagrody na V Międzynarodowym Biennale Małej Formy Graficznej i Ekslibrisu w Ostrowie Wielkopolskim (1993) i in.
   Uczestniczył w konkursie na ekslibris dla Biblioteki Publicznej m.st. Warszawy.
   Bardzo ważnym rozdziałem w Jego życiu było Międzynarodowe Biennale Ekslibrisu Współczesnego w Malborku. Był uczestnikiem imprezy od chwili powstania: jeszcze jako student brał udział w konkursie, by następnie przez wiele lat uczestniczyć w nim jako członek jury biennale, wystawiając także prace poza konkursem, a po nagłej śmierci dra Janusza Szymańskiego w 1998 roku, przewodniczyć konkursowemu jury.
   Częstochowa miała zaszczyt gościć Henryka Feilhauera w 1996 roku z wystawą "Małe formy graficzne". Była jednym z pięciu miast w Polsce, do którego wystawa trafiła.
   Wernisaż był zorganizowany przez Bibliotekę Główną i Galerię Gaude Mater. Do wystawy był wydany piękny, niezwykle wysoko merytorycznie oceniony katalog, z którego Artysta był bardzo dumny.
   Henryk Feilhauer był wybitnie utalentowanym grafikiem, posługującym się najtrudniejszą szlachetną techniką graficzną - miedziorytem, choć tworzył także w innych technikach (gwasz, mezzotinta, techniki mieszane).
   Był postacią pełną charyzmy, dzięki której posiadał niezwykłą umiejętność nawiązywania kontaktu z ludźmi i zjednywania sobie przyjaciół.
   Jako człowiek o wyjątkowo bujnej osobowości twórczej, otwarty i mądry był ceniony także za pełen autentycznej życzliwości stosunek do młodych twórców, których z ogromną radością i bezinteresownością promował.
   Przywiązywał ogromną wagę do kontaktu z krajem, będąc obecnym na otwarciu każdej swojej wystawy, jak również utrzymując żywe kontakty nie tylko ze swoimi nauczycielami, "kolegami po fachu", ale i przyjaciółmi.
   Jego śmierć wydaje się absurdalna dla tych, którzy znali Jego witalność, radosną żywiołowość i intensywność życia. Tym bardziej absurdalna, że zdaniem znawców tematu - wkroczył w najlepszy twórczy okres swego życia. Miał nie tylko niezliczoną ilość świeżych pomysłów, ale również wspaniałe propozycje, z których najbardziej cenił sobie propozycję ilustrowania "Pana Tadeusza" A. Mickiewicza.
   Był członkiem Związku Polskich Arystów Plastyków.

Wspomnienie opublikowane w "Res Academicae" 2/1999 s. 18-19